Oruc Reis Αιγαίο - Βουλή - Ίμια
Oruc Reis – Αιγαίο – Βουλή – Ίμια

«Αααααμάν, τσιφτετέλι, αμάν, αμάν, γιαλελέλι…..» λέει το παραδοσιακό άσμα από την Ιωνία «θα σπάσω κούπες», που ερμηνεύει μοναδικά η Μαρίκα Παπαγκίκα σε μια εξαιρετική ηχογράφηση του 1928.

Της: Πελαγίας Ν. Κατσούλη – pelagiakatsouli@gmail.com

Θα σπάσω κούπες φίλοι μου κι όχι μόνο για τα λόγια που είπαν…αλλά για τα νταούλια που βαράει ο σουλτάνος όποτε κάνει κέφι (αν και στην περίπτωση μας έχει σχέδιο)- και σπεύδουν τα χανουμάκια -προς τέρψιν οφθαλμών ομολογουμένως- να αποδείξουν τις κοιλιακές τους δεξιότητες.

Δεν συνηθίζω από αυτή τη στήλη να επικοινωνώ σε πρώτο ενικό.

Δεν συνηθίζω να γράφω καταθέτοντας τον εκνευρισμό μου αλλά αυτή τη φορά ομολογώ, βράζω! «Είμαι βραστή», που λένε οι φίλοι και αδερφοί μου Κύπριοι.

Κι είμαι «βραστή», πνέω μένεα, γιατί κατά την επέτειο των Ιμίων, (γεγονός που έζησα όχι μόνο ως πολίτης αλλά εμπλεκόμενη -έστω και από σπόντα- σε προσωπικό επίπεδο) το ωκεανογραφικό «Oruc Reis» “παρασύρθηκε” από τον κακό μας τον καιρό … και εισήλθε εντός της Ελληνικής υφαλοκρηπίδας.

Τον κακό μας τον καιρό και τον μαύρο. Τον κατάμαυρο, όπως και η σελίδα εκείνης της ένοπλης αμφισβήτηση της Ελληνικής θαλάσσιας κυριαρχίας που έλαβε χώρα τον Ιανουάριο του 1996 από την Τουρκία, με αφορμή την προσάραξη πλοίου στις βραχονησίδες των Ιμίων, επί ελληνικού εδάφους δηλαδή.

Μια μαύρη σελίδα που έκλεισε με το υποτελές «ευχαριστώ» από τα έδρανα της Βουλής, δια στόματος πρωθυπουργού στην έξωθεν «βοήθεια» απεμπλοκής.

Ένα ευχαριστώ απολύτως συνυφασμένο με την ανικανότητα της πολιτικής να διαχειριστεί τα του οίκου μας και την πολυποίκιλη ένδεια της χώρας απέναντι στις σοβαρές και κατεξακολούθηση προκλήσεις εξ ανατολών.

Η είσοδος εντός ελληνικής υφαλοκρυπίδας την ημέρα της μαύρης επετείου των Ιμίων του τουρκικού ωκεανογραφικού πλοίου (φέρει το όνομα του ελληνικής καταγωγής πειρατή Ορούτς Ρέις Μπαρμπαρός, αδελφού του αρχιναύαρχου του τουρκικού στόλου Χαϊρεντίν Μπαρμπαρόσα) σε συνδυασμό με τα άδεια έδρανα (ζήτημα να ήταν δέκα βουλευτές, από αυτούς ντε, ξέρετε, αυτούς που ψηφίζουμε, για να ψηφίζουνε για το μέλλον μας από τα καφέ του Κολωνακίου, τις περιφέρειες τους κλπ κλπ., μέχρι οι περιφέρειές τους να τους γράψουν στην «πέριφέρειά» τους) κατά την τήρηση ενός λεπτού σιγής στην μνήμη των πεσόντων στα Ίμια, μου γεννούν οργή και θλίψη.

Θλίψη, γιατί διαπιστώνω ότι οι Ελληνικές Ένοπλες Δυνάμεις, τις οποίες εκ παιδιόθεν σέβομαι και αγαπώ, με δεμένα τα χέρια «αναγκάζονται» σε ρόλο «απατημένου συζύγου» που παρακολουθεί για να καταγράψει τη μοιχαλίδα.

Οι Ένοπλες Δυνάμεις βέβαια υπακούν στις εντολές του Αρχηγού τους Προέδρου της Δημοκρατίας και των προϊσταμένων τους (ΚΥΣΕΑ, Υπουργείο Εθνικής Άμυνας, ΣΑΓΕ, Α/ΓΕΕΘΑ).

Ψύχραιμα λοιπόν, παρακολουθήσαμε τη βόλτα του «Oruc Reis». Ψυχραιμία ναι, εκατό φορές ναι.

Η διπλωματική οδός άλλωστε σωστά έχει τα πρωτεία, και ο συμβολισμός όμως έχει την αξία του. Δεν είμαι υπέρ του πολέμου και δεν θα δικαιώσω τη βία κανενός πολέμου, αλλά αυτό απέχει παρασάγκας από το να απειλούμαι και επιπλέον να ψάχνω να βρω και δικαιολογία για την απειλή.

Αυτό ακριβώς ένοιωσα όταν άκουσα τις διαρροές και τις δηλώσεις για τις καιρικές συνθήκες που «πιθανότατα παρέσυραν» το τουρκικό πλοίο, ανήμερα της επετείου των Ιμίων, εντός της ελληνικής υφαλοκρυπίδας.

Κι αναρωτιέμαι, ή μάλλον δεν τολμώ να αναρωτηθώ τι θα γινόταν εάν στο Αιγαίο έπνεαν 10 μποφόρ. Θα έμπαινε τότε ολόκληρος ο τουρκικός στόλος εντός ελληνικών χωρικών υδάτων;

Δεν ανήκω στους πολεμοχαρείς κι εύχομαι ποτέ ξανά άνθρωπος να μη ζήσει τη φρίκη του πολέμου. Δεν ανήκω όμως και στους κρετίνους. Και σίγουρα όχι στους τραγικούς υποτελείς που ευχαριστούν ξένες δυνάμεις για τη βοήθειά τους ( δυνάμεις που ιστορικά αποδεδειγμένα ποτέ δεν έδωσαν καμία μάχη για εμάς ή στο πλευρό μας εάν δεν είχαν λαμβάνειν).

Η ξένη δύναμη, όποια κι αν είναι αυτή, δεν γνωρίζει Σημαία, δεν ξέρει από Δίκαιο, γνωρίζει μόνο από οικονομικά συμφέροντα, τα οποία και διαφυλάττει όπως τα κοράκια πάνω από τα πτώματα.

Σήμερα το πρωί, στις 08:45, το ερευνητικό τουρκικό σκάφος «Oruc Reis» ανενόχλητα όπως ήλθε, ανενόχλητα εξήλθε μετά από ώρες, από το Ελληνική υφαλοκρηπίδα και με πορεία σταθερά ανατολική εισήλθε, ανενόχλητα και πάλι, εντός της κυπριακής ΑΟΖ και κανένα αυτί δεν ίδρωσε.

Το τραγελαφικό της υπόθεσης δε είναι ότι «φροντίσαμε» με το «άλλοθι» των κακών καιρικών συνθηκών να δώσουμε στον Τούρκο και κάλυψη απέναντι στη διεθνή κοινότητα! O tempora o mores!

Κύριοι εάν δεν έχετε καταλάβει, το γεγονός του «Oruc Reis» σύμφωνα με τους ειδήμονες είναι πρόβα τζενεράλε του Τούρκου. Προσέξτε λοιπόν, γιατί την επόμενη φορά που μπορεί να συμβεί κάτι τέτοιο, μπορεί να είναι νύχτα, να έχει παλιόκαιρο και φευ να δημιουργηθεί τετελεσμένο. Θέλω να πιστεύω ότι έχουν γνώση οι φύλακες.

Αυτά τα ολίγα και καλό μήνα!

Ο Τζόκερ, οι «καταδότες!» και η μάσκα της υποκρισίας – Της: Πελαγίας Ν. Κατσούλη