Τζόκερ - Νόμος και τάξη
Τζόκερ – Νόμος και τάξη

Ο Τζόκερ, οι «καταδότες!» και η μάσκα της υποκρισίας.

Σε μια χώρα που “μετράει τα ρέστα της να βγάλει κι άλλο μήνα”, (δάνειο από στίχο του φίλου Οδυσσέα Ιωάννου), ο «Τζόκερ» γίνεται πρωτοσέλιδο, διχάζει κοινό και κυρίως αποτελεί αντικείμενο πολιτικής αντιπαράθεσης!

Της: Πελαγίας Ν. Κατσούλη – pelagiakatsouli@gmail.com

Το γεγονός και μόνο φτάνει και περισσεύει για να καταδείξει το επίπεδο της σύγχρονης; ελληνικής κοινωνίας και να επιβεβαιώσει τη ρήση του Κορνήλιου Καστοριάδη «η σύγχρονη κοινωνία είναι θεμελιωδώς άφρων».

Η πολιτική διάσταση που έχει πάρει το γεγονός της «εφόδου» – κατόπιν καταγγελίας- της αστυνομίας σε κινηματογραφικές αίθουσες, προκειμένου να τηρήσει το νόμο περί ακατάλληλης δια ανηλίκους προβολή ταινίας, δημιουργεί κλαυσίγελο και τροφοδοτεί τα μέσα κοινωνικής δικτύωσης, αν μη τι άλλο, με ένα ακόμη story.

Ένα story, που δίνει την ευκαιρία για ευφάνταστα και ομολογουμένως εξαιρετικά χιουμοριστικά σχόλια. Πέρα από τη γελοιότητα όμως του πράγματος, πέρα από το εάν κάποιοι λειτούργησαν κατά το γράμμα του νόμου, το γεγονός της όλης διαχείρισης του θέματος φανερώνει υποκρισία, φαρισαϊσμό μέσα από μια επιλογή εμπέδωσης του Νόμου και της Τάξης στα επουσιώδη!

Υποκρισία, όχι για την καθαυτή υπακοή στο νόμο -η οποία σε μια οργανωμένη ευνομούμενη πολιτεία λογικά θα πρέπει να είναι αυτονόητη- αλλά γιατί, ένθεν κακείθεν, επιλέγεται η επικοινωνιακή διαχείριση-εκμετάλλευση ενός απαρχαιωμένου νόμου (από το 1937) και όχι η ουσία της ύπαρξης ή της αλλαγής του.

Είναι αλήθεια οξύμωρο εάν σκεφτεί κανείς ότι ο Νόμος θεωρεί ανήλικο, -άρα όχι ώριμο- έναν 17χρονο για να δει μια ταινία, αλλά την ίδια ώρα τον θεωρεί ικανό να εκλέγει τους θεματοφύλακες και τους δημιουργούς των νόμων.

Είναι τουλάχιστον υποκριτικό να αποτελεί αντικείμενο πολιτικής τριβής το εάν η αστυνομία όφειλε ή δεν όφειλε να επέμβει για να απομακρύνει τους ανηλίκους από την μεγάλη οθόνη, την ώρα που στο internet ή στο αγαπημένο χαζοκούτι του σπιτιού μας, μικρά παιδιά μπορούν να έχουν πρόσβαση σε σκηνές που σοκάρουν ακόμη και ενήλικες. Όταν οι ίδιοι οι γονείς «βολεύουν» την ενοχή της μη ενασχόλησής μετά τα παιδιά τους εγκαταλείποντας τα έρμαια χωρίς έλεγχο στον κυβερνοχώρο, είναι όχι μόνο υποκριτικό άλλα εγκληματικό, το θέμα της τήρησης των νόμων και της ασφάλειας των πολιτών να αποτελεί επικοινωνιακό παιχνίδι των κομμάτων.

Το πρόβλημα με τους νόμους γενικότερα αρχίζει όταν αποκτούν τελετουργική ιεροτελεστία, ερμηνεύονται κατά το δοκούν, και ενισχύουν την ανούσια συλλογική ενοχή έναντι της ουσιαστικής ατομικής ευθύνης. Και πολύ περισσότερο, όταν αντί να αποτελέσουν αντικείμενο εποικοδομητικής πολιτικής συνεργασίας, γίνονται όπλο στην κυβερνητική ή αντιπολιτευτική φαρέτρα του καθενός.

Πήγε, ή δεν πήγε ο υπουργός με τον ανήλικο γιο του να δει την ταινία; Είναι ή δεν είναι συντηρητική η κυβέρνηση; Η «προοδευτική» αντιπολίτευση φέρει η δεν φέρει ευθύνη για την ύπαρξη του νόμου (ο νόμος φέρει και την υπογραφή του κ. Ραγκούση); Οι καταγγέλλουσες λειτούργησαν αυτοβούλως ή με εντολή του υπουργείου πολιτισμού;

Τα ερωτήματα αυτά προκαλούν θλίψη και με κάνουν να αναρωτιέμαι εάν τελικά ο Maurice Donnay, έχει δίκιο όταν έλεγε ότι «δεν είναι  δυνατή η ύπαρξη μιας κοινωνίας, αν δεν είναι θεμελιωμένη στην υποκρισία».

Σε κάθε περίπτωση λειτουργώντας προς τo θεαθῆναι δεν λύνουμε, αλλά σωρεύουμε προβλήματα. Ο Ιησούς επιτιθέμενος στους τότε λειτουργούς των νόμων Γραμματείς και Φαρισαίους, τους παρομοίασε με δέντρο που παράγει σάπιο καρπό… Δεν έχει παρά να αναλογιστεί κανείς λοιπόν, ποιοι είναι οι  Φαρισαίοι και πόσο ανακαλύπτει τον εαυτό ή τις επιλογές του, μέσα σε αυτούς.

Αρκεί βέβαια να έχει την διάθεση να κοιτάξει την αλήθεια στα μάτια… εγχείρημα εξαιρετικά δύσκολο σε μια εποχή που η αλήθεια δεν είναι μονοσήμαντη και τείνει να γίνει υπόθεση προσωπική… Ουαί ημίν, λοιπόν! και η χρήση του «η» έναντι του «υ» δεν είναι λάθος, αλλά επιλογή.

Υ.Γ.1

«Τους δε νόμους τοις αραχνίοις ομοίους· και γαρ εκείνα, εάν μεν εμπέση τι κούφον και ασθενές, στέγειν· εάν δε μείζον, διακόψαν οίχεσθαι»: Οι νόμοι μοιάζουν με τον ιστό της αράχνης: αν πέσει πάνω του κάτι ελαφρό και αδύναμο, το συγκρατεί· αν όμως πρόκειται για κάτι μεγαλύτερο, σκίζει τον ιστό και φεύγει.  Σόλων, 630-560 π.Χ.

Υ.Γ.2

Προτείνω αναφανδόν το twitter για όσους θέλουν να φτιάξουν συκώτι από τα γέλια, αν και το όλο θέμα είναι περισσότερο για κλάματα.

Κοντοί αναστήματος… της Πελαγίας Ν. Κατσούλη

youtube-box-news-logo