Στράτος-Διονυσίου
Στράτος Διονυσίου

Σαν σήμερα – 27 χρόνια χωρίς τον μοναδικό Στράτο Διονυσίου – Σπάνιο υλικό.

Με την συμπλήρωση, σήμερα 11 Μάη, 27 χρόνων από τον θάνατο του αείμνηστου λαϊκού βάρδου, τιμώντας την επέτειο, με σεβασμό στην μνήμη του και στην κληρονομιά του, παραθέτουμε ένα μικρό αφιέρωμα (video)- ένα σπάνιο ηχητικό ντοκουμέντο, με ξεναγό την ίδια τη φωνή του, από την τελευταία συνέντευξή του (1η Μάη 1990- ΕΡΑ 2) στη δημοσιογράφο και βιογράφο του Βίκυ Μιχαλονάκου.

Ιδιαίτερα, αποκαλυπτικός και εξομολογητικός, εξιστορώντας άγνωστες και αθέατες πλευρές της πολυτάραχης ζωής του,  ακόμη και για τα πιο σκληρά κεφάλαια της ζωής του,  για πληγές που ακόμη δεν είχαν κλείσει…

Στράτος Διονυσίου: Λαϊκό είδωλο επί τρεις δεκαετίες, δεν ανήκε σε καμιά ερμηνευτική σχολή, πλην της δικής του. Η ερμηνεία του,  άμεση και καθαρή είχε το τρέμουλο των βυζαντινών ψαλτών- κρατούσε όπως ο ίδιος έλεγε από «ράτσα φωνής»- λόγω της παραδοσιακής καταγωγής του, ο πατέρας του ήταν ιεροψάλτης, από το Αϊβαλή.

Ήταν και «προσφυγάκι», «ξενάκι», πάντα μονήρης και αυτάρκης. Ήταν ο «Ξένος», από την άλλη παρέμεινε πάντα ο «Άρχοντας» της πίστας,  που πήρε τον μεγάλο δρόμο, γιατί κατάλαβε ότι όλοι οι δρόμοι οδηγούν στο πουθενά…

Μια από τις μεγαλύτερες μεταπολεμικές φωνές του λαϊκού τραγουδιού, ο άνθρωπος που υποδύθηκε τραγουδώντας τον «αλήτη», τον «κύριο», τον «μάγκα», τον «παλιατζή», τον «ταξιτζή», τον «ξένο», τα «πήρε όλα κι έφυγε»… ξαφνικά από κοντά μας, ένα μεσημέρι Παρασκευής, 11 Μάη 1990, αφήνοντας μας δεκάδες λαϊκές επιτυχίες και ένα δυσαναπλήρωτο κενό στο λαϊκό πεντάγραμμο.

Ήταν ο Στράτος ο δικός μας, ο Στράτος που όλοι θεωρούσαν δικό τους, που όλοι είχαμε τραγουδήσει κάποιο τραγούδι του. Το «Γεράκι της πίστας», ο τελευταίος «μάγκας», ο  «περιθωριακός» ο λαϊκός τραγουδιστής που τραγούδησε εντελώς σαδιστικά την «Αφιλότιμη» στιγματίζοντας την προφεμινιστική εποχή της Ελλάδας της Χούντας.

Ήταν ο Στράτος της νύχτας και του έρωτα, ο Στράτος με τις γυναίκες του,  τις «επικίνδυνες αγάπες» του και τις «υπόγειες» διαδρομές του. Ο Στράτος με τον τζόγο του που κατέβαινε με χίλια τη λεωφόρο Συγγρού, για μια κούρσα στον Ιππόδρομο.

Ο μεγάλος λαϊκός της πίστας, ο μεγάλος ερωτικός της άγριας νύχτας, ο μεγάλος αναρχικός που σε μια συντηρητική εποχή, προκάλεσε με την παρουσία του και την υπόγεια διαδρομή του, τα αντανακλαστικά της «ηθικής» τάξης των πραγμάτων.

Έγραψα την αυτοβιογραφία του: «ΣΤΡΑΤΟΣ ΔΙΟΝΥΣΙΟΥ», εκδόσεις Κάκτος,  από ανάγκη γιατί ήταν παρεξηγημένος, αμφιλεγόμενος… Είναι ένα αληθινό σενάριο ζωής. Ιχνηλατεί τα νεοελληνικά ήθη από τον εμφύλιο και μετά την σκληρή εποχή της Επταετίας με κοινωνικοπολιτικές αναφορές, αλλά χωρίς ο ήρωας, να είναι ιδιαίτερα πολιτικοποιημένος ή ιδεολόγος, αλλά «παιδί του λαού» και του «λιμανιού και του σαλονιού».

Ο Στράτος προκάλεσε με την αμφιλεγόμενη, παραβατική συμπεριφορά του, τους Νόμους και τα ψεύτικα είδωλα της μεταπολεμικής κοινωνίας. Παραπτωματίας, ίσως, αλλά και πολύ αισθηματίας. Ήταν ο Στράτος της νύχτας και του έρωτα, ο Στράτος με τις γυναίκες του, και τις «επικίνδυνες αγάπες» του μέσα στις άγριες νύχτες μιας ολόκληρης τριακονταετίας, και μαζί συνεχιστής μιας μεγάλης λαϊκής παράδοσης. Αυτός ο ροκάς του λαϊκού πενταγράμμου, ο ροκάς της ζωής, με το ριγέ κουστούμι και το  «λουστρινέ» παπούτσι, τα πήρε όλα κι έφυγε.. Ποιος άλλος, άραγε, θα μπορούσε να διαδεχθεί τον Στράτο Διονυσίου; « Ποιος άλλος»;

 viky 10Της: Βίκυς Μιχαλονάκου