Fake-news-enhmerwsh-efimerides
Fake news – ενημέρωση

Πως και που χάθηκε η έγκυρη και ποιοτική ενημέρωση ΟΕΟ ?

Θυμάμαι κάποτε ένα κανάλι που επένδυε στην ενημέρωση… Θυμάμαι Εφημερίδες που πλήρωναν για την είδηση, αρχισυντάκτες και διευθυντές που ζητούσαν και επιβράβευαν το αποκλειστικό..

Της: Πελαγίας Κατσούλη – pelagiakatsouli@gmail.com

 

Θυμάμαι κάποτε το κέφι, την όρεξη, την υπέρβαση και τα ξενύχτια στο κυνήγι της είδησης, στο κυνήγι -της ψευδαίσθησης όπως αποδείχθηκε τελικά- της αποκαλυπτικής δημοσιογραφίας, θυμάμαι την ουσία της ανάλυσης, την τεκμηριωμένη άποψη και στο ενυπόγραφο σχόλιο.

Και κυρίως θυμάμαι την πίστη και την αφοσίωση πολλών συναδέλφων στην αποκάλυψη της αλήθειας, της αλήθειας που πρέσβευε ο καθένας μας…

Θυμάμαι, κι όσο θυμάμαι τόσο αναρωτιέμαι: Πως ακριβώς χάσαμε τελείως την μπάλα;

Πότε ακριβώς άρχισε να μας ενδιαφέρει αποκλειστικά και μόνο π.χ.-εάν το στήθος της τάδε παρουσιάστριας είναι δικό της, εάν είναι μιλφάρα, εάν τα χείλη της δείνα τραγουδίστριας είναι φυσικά ή  εάν η δημοσιογράφος-κεντρική παρουσιάστρια ειδήσεων είναι καψούρα;

Και να ‘ταν μόνο αυτό;

Τόσα και τόσα fake news ντυμένα τον μανδύα της «αντικειμενικότητας» και της ουσιαστικής ενημέρωσης σε καθημερινή προσφορά από τον κάθε έναν που έχει μπερδέψει την είδηση με την πληροφορία, την ενημέρωση με την μπίζνα, την δημοσιογραφία με την showbiz..

Κάθε έναν κρυμμένο στην ανωνυμία, που έχει την δυνατότητα μέσα από έναν οποιοδήποτε μέσο κοινωνικής δικτύωσης-social media σε άπταιστα ελληνικά- να παίξει το δικό του παιχνίδι…υποκρινόμενος ότι ενημερώνει το κοινό.

Τον κάθε έναν που μπορεί να «στήνει» ιντερνετικές κάλπες και να θέτει σε ψηφοφορία εάν θα πρέπει να παίρνουμε το νόμο στα χέρια μας (βλέπε περίπτωση Ζακ Κωστόπουλος).

ΜΜΕ με αρχισυνταξία για τα μάτια του κόσμου, χωρίς ουσία, χωρίς εξουσία, Διεύθυνση ειδήσεων κατευθείαν από το γραφείο του ιδιοκτήτη, του Χ ιδιοκτήτη που συνδυάζει ή και εξαρτά την επιχειρηματική του δραστηριότητα από τους πολιτικούς του «φίλους».

Δημοσιογραφίσκους σε διατεταγμένη υπηρεσία, δημοσιογραφίσκους χωρίς γνώσεις με μόνο προσόν την εικόνα και τις καλές υποκλίσεις… Που χάθηκε η αξιοπιστία και η ποιότητα της ενημέρωσης; Πότε πέθανε το ρεπορτάζ;

Γνωρίζω ότι δεν κομίζω γλαύκα εις Αθήνας και σε κάθε περίπτωση δεν ανήκω σε αυτούς που πιστεύουν ότι όλη αυτή η παρακμή είναι σημείο μόνο της εποχής του digital, της ηλεκτρονικής εν γένει εποχής.

Δεν αντιμάχομαι τα νέα Μέσα, αντιθέτως έχοντας κάνει τα πρώτα μου βήματα στο μεταίχμιο, στο τέλος της εποχής του χαρτιού και στην αυγή των ηλεκτρονικών μέσων, θα έλεγα ότι είμαι fan της τεχνολογίας και των δυνατοτήτων που αυτή εισάγει.

Φαινόμενα παρακμής, τραστ και καρμπόν, κατευθυνόμενη ειδησιογραφία, κίτρινος τύπος, σχέσεις διαπλοκής με την πολιτική εξουσία και το επιχειρηματικό λόμπι, δεν έλειψαν ποτέ από την ιστορία της δημοσιογραφίας… Ειδικά ο κίτρινος τύπος είχε πάντα το κοινό του και δεν ήταν μικρό.

Ωστόσο, υπήρχε ακόμη τιμή, υπήρχε ουσιαστικό ρεπορτάζ και όχι μόνο copy-paste, υπήρχε και η διαφορετική επιλογή, όχι μόνο σανό…

Θυμάμαι και λυπάμαι…λυπάμαι για το μέγεθος της κατάντιας του δημοσιογραφικού χώρου και της κοινωνίας στο σύνολό της.

Κι όσο λυπάμαι, εξοργίζομαι!

Εξοργίζομαι πρωτίστως με όσους «μπήκαμε» σε αυτόν τον χώρο της ενημέρωσης όχι για να κάνουμε μπίζνες, όχι για να γίνουμε τηλεπερσόνες αλλά γιατί είμαστε ερωτευμένοι με την αποκάλυψη της είδησης, γιατί θέλαμε να δίνουμε την δυνατότητα της επιλογής μέσα από την γνώση…

Γιατί δεν επαναστατούμε, γιατί δεν βρίσκουμε τον τρόπο να υπηρετήσουμε το ιδανικό της ενημέρωσης;

Όχι δεν είμαι αιθεροβάμων, έχω απόλυτη επίγνωση της πραγματικότητας αλλά θα μου επιτρέψετε τον ρομαντισμό, τον έχω άλλωστε υπηρετήσει με την ίδια μου την επαγγελματική ζωή και όσοι με γνωρίζουν ξέρουν ότι ίσως η μοναδική έκπτωση που δεν έκανα είναι στα ιδανικά που με οδήγησαν σε αυτό τον χώρο.

Ζούμε σε μια πολύ περίεργη και πολύ δύσκολη εποχή, με ανοιχτά χιλιάδες μέτωπα εντός και εκτός των τειχών που αφορούν άμεσα την καθημερινότητά μας και το μέλλον μας ως χώρα και ως κοινωνία.

Επειδή γνωρίζω ότι ευτυχώς είναι πολλοί οι δημοσιογράφοι που εξακολουθούν να τιμούν το λειτούργημα της ενημέρωσης νομίζω ότι τώρα είναι μια καλή στιγμή να αρχίσουμε να ψάχνουμε την έξοδο από τον βόθρο, συγχωρέστε μου την λέξη…

Να «απαιτήσουμε» να εξετάσουμε τα του οίκου μας.

Να επανεξετάσουμε τους όρους και τους κανόνες δεοντολογίας, να συζητήσουμε και να αποφασίσουμε τι θέλουμε να είμαστε. Να δούμε που οδεύει ο κλάδος.

Τώρα θα πρέπει να δράσουμε, όχι μόνο λόγια και σε αυτό το σημείο ο ρόλος της ΕΣΗΕΑ θα πρέπει να είναι ουσιαστικός.

Η κατάθεση ψυχής στο παραπάνω κείμενο δεν αποτελεί ανάλυση με τεκμηριωμένα επιχειρήματα αλλά κατάθεση ψυχής, έστω επιδερμική…Καμιά φορά όμως τα λόγια ψυχής ηχούν δυνατότερα.

Εικονική πραγματικότητα made in Greece ; – Της Πελαγίας Κατσούλη

twitter-logo-boxnews