Χρήστος Χρηστίδης - Γενικός Γραμματέας της Νέας Δεξιάς
Χρήστος Χρηστίδης – Γενικός Γραμματέας της Νέας Δεξιάς

Οι προβοκάτορες των συλλαλητηρίων και η δήθεν ιδεολογία τους.

Παντού επεισόδια. Στα συλλαλητήρια, στις απεργίες, σε όλες τις μαζικές κινητοποιήσεις, όπου ο λαός αντιδρά σε κάποια κυβερνητική απόφαση, μέτρο ή συμφωνίες που δεν εγκρίνει.

Επεισόδια πότε κατευθυνόμενες από συνδικαλιστικές συντεχνίες που ανήκουν σε «κομματικούς στρατούς» και δρουν κατ’ εντολή τους και πότε από προβοκάτορες που εξυπηρετούν τις κυβερνήσεις.

Είναι αναμφισβήτητο ότι μία από τις αιτίες της κρίσης είναι και η χειραγώγηση και κατάχρηση του συνδικαλιστικού κινήματος, το οποίο αντί να υπηρετεί τα συμφέροντα των εργαζομένων, τα χρησιμοποιεί προσχηματικά για να κινητοποιήσει τις μάζες για να προκαλέσει πονοκέφαλο στην εκάστοτε κυβέρνηση.

Υπακούοντας σε κανόνες πελατειακής σχέσης με τα αντιπολιτευόμενα κόμματα και αρκετές φορές εξαργυρώνοντας τους «λαϊκούς αγώνες» με ένα κοινοβουλευτικό έδρανο.

Το σοβαρότερο όμως πρόβλημα των κινητοποιήσεων είναι η πρόκληση επεισοδίων από τους λεγόμενους «γνωστούς αγνώστους» και η αντίδραση της Αστυνομίας, που άλλες φορές παραμένει αμέτοχη και παθητική και άλλες επιδεικνύει υπερβάλλοντα ζήλο, ανάλογα πάντα με τις εντολές των πολιτικών της προϊσταμένων.

Ποια όμως είναι η ιδεολογία των κουκουλοφόρων που κάθε φορά συγκεντρώνουν τα φώτα της δημοσιότητας και προκαλούν το σχολιασμό όλων των media;

Είναι αριστεροί, αναρχικοί, μήπως ακροαριστεροί, είναι ακροδεξιοί νεοναζί και φασίστες; Τι είναι άραγε; Γνωστοί μεν ως πρόβλημα, άγνωστοι δε ως προέλευση!

Από πού ξεκινάνε τα νάματα της ιδεολογίας του καίω, ρημάζω, χτυπάω, καταστρέφω και μετά αράζω στην πλατεία για φραπέ;

Πεποίθησή μου είναι ότι όλοι αυτοί οι βάνδαλοι ταραξίες δεν έχουν ιδεολογία, παρά κινούνται στον ζοφερό χώρο της αναρχίας με όραμα την αταξική κοινωνία, μισούν τους θεσμούς της δημοκρατίας και τις δομές του κράτους, δεν έχουν φραγμούς και όρια, αφού λατρεύουν τη βία.

Την κλοπή την ονομάζουν «απαλλοτρίωση» και τους βανδαλισμούς «αντισυστημική αντίδραση».

Δεν σέβονται ούτε ακόμη την ίδια τη ζωή, αφού χωρίς αναστολές μπορούν να καίνε τα θύματα τους, όπως έγινε στη Μαρφίν.

Σε κάθε περίπτωση πρόκειται για μειονότητες που χρησιμοποιούν το ισχυρό όπλο της ανεξέλεγκτης και ωμής βίας και καταφέρνουν να δημιουργήσουν εικόνα αποσύνθεσης καθώς δεν βρίσκουν αντίσταση από τον απλό Έλληνα πολίτη, ο οποίος είναι τελικά το μεγάλο θύμα.

Συλλήψεις χωρίς καταδίκες, υπόγειες διαδρομές με δικαστικές αθωώσεις, χρήση μολότωφ και άλλων όπλων χωρίς ανταπόδοση οδήγησαν στη δημιουργία αντιομάδων αντίστασης που βαφτίστηκαν ακροδεξιοί φασίστες γιατί έτσι βόλευε το σύστημα. Όλοι βέβαια καταδικάζουν τη βία απ’ όπου κι αν προέρχεται.

Στο πρόσφατο συλλαλητήριο της Θεσσαλονίκης για το Μακεδονικό, κάποιοι κουκουλοφόροι προκάλεσαν την Αστυνομία, η οποία επέδειξε υπερβάλλοντα ζήλο στη χρήση δακρυγόνων, παραβλέποντας ότι το μεγάλο κοινό ήταν οι απλοί πολίτες, γυναίκες, παιδιά και ηλικιωμένοι.

Αναρωτιέμαι αν συνελήφθησαν κάποιοι, ποια ήταν η τύχη τους μετά τη σύλληψη και ποια η επιτυχία της Αστυνομίας.

Για έναν σοβαρό σκεπτόμενο άνθρωπο επιτυχία της Αστυνομίας θα ήταν ο εντοπισμός, η απομόνωση και σύλληψη των υπαιτίων και όχι η μαζική χρήση δακρυγόνων κατά των φιλήσυχων διαδηλωτών. Εκτός και αν η εντολή άνωθεν ήταν: «πάση θυσία διαλύστε το συλλαλητήριο»! Οπότε και οι κουκουλοφόροι είτε προσχεδιασμένα είτε αυθορμήτως, εξυπηρέτησαν αυτήν την εντολή!

Και τι επεδίωκαν αυτοί οι νεαροί; Να πλησιάσουν τον κ. Τσίπρα και να τον ξυλοκοπήσουν; Να ακυρώσουν την ομιλία του Πρωθυπουργού; Να αντιπαρατεθούν με τα ΜΑΤ ως προάσκηση εμφυλίου; Ποιο το κίνητρό τους; Ήταν αριστεροί, δεξιοί ή – εδώ γελάμε- «λαϊκοί επαναστάτες»; Ποιοι τους μάζεψαν και τους οργάνωσαν; Ποιοι τους συντονίζουν τελικά;

Δεν θα πάρω ποτέ καμία απάντηση στα ερωτήματά μου γιατί  ως απλός Έλληνας πολίτης δεν σπάζω, δεν ρημάζω, δεν κατεβάζω ρολά, δεν καίω τη Σημαία μας, δεν προκαλώ! Είμαι τελικά ένας από αυτούς που πληρώνουν τη νύφη και τις ζημιές!

Η ευθύνη για όλο αυτό το τερατούργημα ανήκει αποκλειστικά και μόνο στην Πολιτεία. Οι Αστυνομικοί είναι εκτελεστικά όργανα και όταν προκαλούνται απαντούν ανάλογα με τις διαταγές που έχουν.

Όταν όμως οι διαταγές οδηγούν σε τραγικά λάθη υπάρχει ευθύνη του προϊσταμένου.

Θα μου πει κάποιος: «εδώ χάθηκαν τόσες ζωές και περιουσίες στο Μάτι και ουδείς από το κράτος ανέλαβε την ευθύνη και εσύ μας λες για τις λιποθυμίες και τα δάκρυα στο συλλαλητήριο της Θεσσαλονίκης;»

Η ανάληψη της ευθύνης είναι άγνωστη πράξη για τους πολιτικούς της χώρας μας.

Τους συμφέρει η ασάφεια, η ανοχή, η έκδοση αμφιλεγόμενων και μη σαφών οδηγιών και διαταγών, ώστε αν κάτι πάει στραβά να επιρρίψουν την ευθύνη στους υφισταμένους τους.

Αν κάθε ενέργεια που στρεφόταν κατά της ασφάλειας και της εννόμου τάξεως αντιμετωπιζόταν ανάλογα από την Αστυνομία καμία από αυτές τις ομάδες δεν θα είχε επιβιώσει.

Την μολότωφ δεν την βρήκες τυχαία εκεί που καθόσουν σε κάποιο παγκάκι στο πάρκο, την κατασκεύασες σε κάποια γιάφκα, την προετοίμασες και την μετέφερες στο πεδίο, έμαθες τον καλύτερο και ασφαλή για σένα τρόπο έναυσης και ρίψης, οπότε όλα τα σχεδίασες και τα έκανες εκ προμελέτης και με σκοπό να τραυματίσεις και να σκοτώσεις.

Οι «μπαχαλάκηδες» πρέπει να εκλείψουν με διαδικασίες που δεν έχουν παιδαγωγικό χαρακτήρα ούτε δείχνουν την παραμικρή ανοχή. Η θεωρία των «παιδιών που βράζει το αίμα τους» πρέπει να εγκαταλειφθεί διά παντός!

Κράτος που δεν προστατεύει τους πολίτες του και τις περιουσίες τους ευνοεί και υποθάλπει το Παρακράτος.

Και ας θυμόμαστε πάντα ότι σύμφωνα με τη «Θεογονία» του Ησιόδου το Κράτος και η Βία, ήταν αδέλφια, ξακουστά παιδιά.

Σκέψεις ενός πατέρα – Τι μαθαίνουμε στα παιδιά μας για την πατρίδα τους;

twitter-logo-boxnews