Ποιότητα vs Τέχνη
Ποιότητα vs Τέχνη

Ποιότητα vs Τέχνη – Αναζητήστε την ποιότητα εκεί που λειτουργούν όλες οι αισθήσεις.

Μου αρέσει ο κινηματογράφος, το θέατρο, η μουσική, η ζωγραφική και όλα όσα εξημερώνουν τα πάθη μου, γιατί μάλλον έχω αρκετά. Όποτε έχω λίγο χρόνο, πηγαίνω σε διάφορες εκθέσεις, πειραματικές ή γνωστές σκηνές των Αθηνών αναζητώντας την τέρψη της ψυχής και του μυαλού προκειμένου να αντέξω την μουντή και καταθλιπτική καθημερινότητα που μας συνθλίβει και μας αποκαρδιώνει όλους.
Χρήστος Χρηστίδης του: Χρήστου Γ. Χρηστίδη – (Αντισυνταγματάρχης ε.α., Γ. Γραμματέας Νέας Δεξιάς)

 

Σε αυτά τα εικαστικά δρώμενα έχω ανακαλύψει πραγματικούς θησαυρούς, οι οποίοι πολλές φορές δεν έχουν καμία σχέση με τις πολυσυζητημένες και ιδιαιτέρως προβεβλημένες παραστάσεις.

Θησαυρούς σε ευρηματικές ερμηνείες ηθοποιών και σενάρια άγνωστα στο ευρύ κοινό.

Σε αυτές τις σκηνές χωρίς φώτα, στις οποίες συνήθως είμαστε τρεις κι ο κούκος και δεν είμαστε υποχρεωτικά θολοκουλτουριάρηδες και σκαπανείς της υπεργήινης ασάφειας, θα συναντήσεις καλλιτέχνες με φωτιά στο μάτι και πίστη στην αξία της τέχνης τους.

Νέους ανθρώπους οι οποίοι δεν επιδιώκουν να διεγείρουν τον θεατή με κοιλιακούς «φέτες» ή βαθιά ντεκολτέ.

Τους βλέπω στις θεατρικές σκηνές, στα παλκοσένικα, στις εκθέσεις να μοχθούν να αποδείξουν την αξία τους χωρίς την αγωνία της υπερπροβολής κάνοντας το κέφι τους, την τρέλα τους και πιστέψτε με, το αποτέλεσμα κάποιες φορές είναι καταπληκτικό.

Κι εδώ πρέπει να ξεκαθαρίσω ότι μιλώ ως πολυετής θεατής και όχι ως κριτικός τέχνης.

Είναι σαφές ότι δεν διαθέτουν χρήματα για προμοτάρισμα, ούτε για  να καλέσουν και να «χρυσώσουν» κριτικούς και φυσικά στις πρώτες θέσεις δεν κάθεται η οικονομικοκοινωνικοπολιτική ελίτ της χώρας, που ήρθε να ψωνίσει ή να ψωνιστεί.

Δεν υπάρχουν φώτα δημοσιότητας και τηλεοπτικές κάμερες αλλά νέα ταλαντούχα παιδιά που σκίζουν με τις ερμηνείες ή το πινέλο τους.

Τα βλέπουμε βέβαια εμείς οι λίγοι, οι τυχεροί και τα καμαρώνουμε. Χειροκροτούμε με θέρμη την κάθε προσπάθεια και αυτό δεν είναι στημένο, είναι πηγαίο, αυθόρμητο, η πραγματική αμοιβή του καλλιτέχνη.

Από την άλλη βλέπω τηλεόραση ή θέατρο ή πάω σε άλλες μεγάλες εκθέσεις με αναγνωρίσιμους και προβεβλημένους και συναντώ δίμετρες κούκλες – καλές είναι κι αυτές – και παλληκάρια που προκαλούν ζήλεια ακόμη και σε μένα που είμαι άνδρας.

Ταλέντο όμως μηδέν. Δημιουργικότητα και ευρηματικότητα ανύπαρκτη, από γάμπα όμως ….. φυσάνε.

Κενό το βλέμμα των πρωταγωνιστών στο χειροκρότημα ενώ αν υπάρχει στην πρώτη σειρά κάποιος ή κάποια που θα βοηθήσει την καριέρα τους κοντεύουν να πηδήξουν στην… αγκαλιά του.

Τα φώτα σβήνουν και οι ανθοδέσμες πηγαινοέρχονται στα καμαρίνια με μπιλιέτα προσκλήσεων για δείπνο ή ένα ταξίδι με όλα πληρωμένα στο Ντουμπάι.

Φαίνεται ότι ο εμφανισιακός μας ρατσισμός  είναι πασίδηλος και τόσο έντονος που βγάζει μάτι. Θα μου πείτε μόνο στην Τέχνη συμβαίνει αυτό γιατί όλοι ξέρουμε κάτι γραμματείς Προέδρων που ξύνουν το… στυλό διαρκείας από εξυπνάδα.

Αυτά όμως είναι πασίγνωστα και δεν ανακαλύπτω εγώ σήμερα την Αμερική. Αισθάνομαι απλά την ανάγκη να σημειώσω τη διαπίστωση που μου προκάλεσε το τελευταίο θεατρικό έργο που παρακολούθησα, το «ξύπνημα της Άνοιξης» του Frank Wedekind, το οποίο ανέβασε η ομάδα ΝΟΥΚΕΝΤΡΑ στο θέατρο Βαφείο.

Αναζητήστε την ποιότητα εκεί που λειτουργούν όλες οι αισθήσεις και όχι μόνο οι γενετήσιες. Αναζητήστε την ποιότητα εκεί που το μυαλό αναγκάζεται να τρέξει, να αναζητήσει και να προβληματιστεί και όχι εκεί που κοιμάται ή μάλλον ναρκώνεται.

Η επιτυχία στην πραγματική τέχνη περνάει μόνο από το μονοπάτι του ταλέντου, της πίστης στην τέχνη την ίδια, των σωστών επιλογών και της αξιοπρέπειας.

Σκέψεις ενός πατέρα – Τι μαθαίνουμε στα παιδιά μας για την πατρίδα τους;

twitter-logo-boxnews