Χρήστος Χρηστίδης
Χρήστος Χρηστίδης – Αντισυνταγματάρχης εα, Γενικός Γραμματέας Νέας Δεξιάς

Σκέψεις ενός πατέρα – Τι μαθαίνουμε στα παιδιά μας για την πατρίδα τους;

Προβληματισμός και θλίψη και ουχί υπερηφάνεια ήταν τα συναισθήματα που φώλιασαν στην ψυχή μου παρακολουθώντας τις σχολικές γιορτές του δημοτικού και του γυμνασίου των παιδιών μου.

Γιορτές άνευρες χωρίς σκοπό και ουσία. Θεατρικά και μοιρολόγια που κάτι θέλουν να πουν αλλά δεν το λένε…Απογοήτευση!

Αλήθεια, πού πήγαν οι αναφορές στην πολεμική αρετή των Ελλήνων, οι οποίοι κόντρα σε κάθε προγνωστικό επαναστάτησαν για την Ελευθερία;

Πού είναι η έξαψη της Εθνικής Παλιγγενεσίας, Πού η λαχτάρα για λευτεριά και πού η καταδίκη του Τούρκου που για 400 χρόνια μας κράτησε ραγιάδες;

Μας κατάσφαξε, μας εξανδραπόδισε και προσπάθησε να σβήσει τη φυλή μας; Πως γίνεται εμείς να αλυχτούμε σαν πληγωμένο ζώο στις γιορτές λες και δεν τους νικήσαμε, λες και δεν τους κατατροπώσαμε; Πού είναι τελικά η μνήμη του νικητή;

Ένα δάκρυ αναβλύζει τη στιγμή που μιλάω στα παιδιά μου για τη σκλαβιά που έζησαν οι πρόγονοί μας κι άλλο ένα όταν τους μιλάω για μια φούχτα ρακένδυτους, αλλά ψυχωμένους Έλληνες μαχητές, που στάθηκαν απέναντι και τσάκισαν τον ισχυρό Οθωμανικό στρατό με λιανοντούφεκα και σπάθες, αλλά με περίσσευμα ψυχής ζηλευτό και πίστη σε χαμένα πλέον ιδανικά.

Φουσκώνουν τα στήθια μου όταν τους εξιστορώ τα κατορθώματα του Μάρκου Μπότσαρη, της Μπουμπουλίνας, του Νικηταρά του Τουρκοφάγου, του Αρχιστρατήγου της Νίκης του Θεόδωρου Κολοκοτρώνη και τόσων άλλων Ελλήνων ηρώων!

Προσπαθώ να τα κάνω να νιώσουν περήφανα που είναι Ελληνόπουλα, αλλά φεύγω από τις σχολικές γιορτές τους άδειος με το αίσθημα της απελπιστικής μοναξιάς απέναντι σε μια πολιτεία που «ξεχνά» να αποδώσει τιμές σε εκείνους που πότισαν με αίμα το δικό μας προνόμιο της Ελευθερίας…

Ένα ακόμη δάκρυ κυλάει φεύγοντας από τις σχολικές εορτές κι ένα πικρό γιατί βασανίζει την σκέψη μου. Γιατί; Γιατί τέτοιος ξεπεσμός; Γιατί τέτοια προχειρότητα; Τι τους μαθαίνετε μωρέ, γραφή κι ανάγνωση  μόνο; Προπαίδεια και λογαριασμούς και ποίηση για να γλυκάνετε τα πάθη! Κι ο πόλεμος, η εγρήγορση, ο εθνικός παλμός η Πατρίδα που χάνεται; Η Πατρίδα που εγκαταλείπουμε όταν στο σχολείο διδάσκονται μόνο ο συμβιβασμός και η υποχωρητικότητα; Αν οι δάσκαλοι του Γένους, που εμψύχωσαν τις καρδιές των σκλαβωμένων Ελλήνων ήταν σαν και σας, ακόμη ραγιάδες θα ήμασταν, ραγιάδες και τα παιδιά των παιδιών μας.

«Μα να κάνουμε τα παιδιά πολεμοχαρή και σκληρούς πατριώτες;», θα ρώταγαν οι περισσότεροι, «Δεν θέλουμε την ειρήνη;», θα πρόσθεταν με εκείνο το ύφος του διαφωτισμένου Λουξεμβούργιου, ο οποίος όμως από κανέναν δεν κινδυνεύει και κανένας δεν τον ενοχλεί!

Ναι την ειρήνη θέλουμε, γνωρίζετε όμως ότι σήμερα δύο δικοί μας παραμένουν αιχμάλωτοι των Τούρκων; Αλήθεια κύριοι διδάσκαλοι, γνωρίζετε τις χιλιάδες παραβιάσεις που πραγματοποιούν στον εναέριο ελληνικό χώρο οι Τούρκοι καθημερινά;

Γνωρίζετε τις «γκρίζες ζώνες» που δημιουργούν οι Τούρκοι και τις διεκδικήσεις που εγείρουν στο Αιγαίο; Τα γνωρίζετε όλα αυτά; Αν όντας γνώστες δημιουργείτε Λουξεμβούργιους πολίτες, τότε ως γονιός σας ενημερώνω ότι παρέχετε κακές υπηρεσίες στην Πατρίδα. Είστε κακοί καλλιεργητές ψυχών και μάλιστα των Ελληνικών ψυχών. Ξέρω, η απάντηση λέει: «ότι πει το υπουργείο, αυτό εγκρίνει τα βιβλία, καθορίζει τη διδακτέα ύλη, το είδος και το ύφος των εορτών..».

Εσείς.. πειθαρχείτε τυφλά. Άλλωστε τον επαναστάτη τον σκοτώσαμε μαζί με το Ρήγα Φεραίο και τον θάψαμε με δόξες και τιμές. «όρσε τα έργα σου διοίηκηση»!

Πικρή η γεύση για την Πατρίδα που αποψιλώνει το φυτώριό της διδάσκοντας πώς να γίνουν τα παιδιά μας απάτριδες! Κι εμείς ως γονείς τι κάνουμε;

Στη σημερινή προσευχή και τον Εθνικό Ύμνο της γιορτής στέκομαι προσοχή και κοιτάω τους άλλους, τους μεγάλους ντε, τους ενήλικες…γύρω-γύρω όλοι!

Άλλος ξύνεται κι άλλος «ζαχαρώνει» τη διπλανή κυρία, που στολισμένη και βαμμένη ως λατέρνα περιχαρής χασκογελάει κι άλλος κοιτάζει το ρολόι με ανυπομονησία για τη λήξη…Αυθόρμητα φωνάζω αγανακτισμένος: «Προσοχή ρε!…Εθνικός Ύμνος!» Με κοιτούν απορημένοι και ίσως να σκέφτονται: «από που κατέβηκε αυτός ο εξωγήινος;»

Εύχομαι στο μέλλον να μη βρεθούμε όλοι μαζί στην ανάγκη να φωνάξουμε: «γυρίστε πίσω ωρέ κιότηδες, σταθείτε να πολεμήσετε..».

Μόνη παρηγοριά στις σκέψεις που γεννήθηκαν σε μια σχολική γιορτή, οι λίγοι γενναίοι δάσκαλοι, που εξακολουθούν να αντιστέκονται στον αφελληνισμό και να επιτελούν το έργο τους στο ακέραιο, απέναντι σε όλες τις αντιξοότητες με κουράγιο και αυταπάρνηση. Τουλάχιστον αυτοί κρατούν τη φλόγα άσβεστη.

Μπροστά σε αυτούς υποκλίνομαι και τους τιμώ.

twitter-logo-boxnews