12η Ιούνη - Παγκόσμια Ημέρα κατά της Παιδικής Εργασίας - Τα στοιχεία σοκάρουν
12η Ιούνη – Παγκόσμια Ημέρα κατά της Παιδικής Εργασίας

12η Ιούνη – Παγκόσμια Ημέρα κατά της Παιδικής Εργασίας – Τα στοιχεία σοκάρουν.

Η Παγκόσμια Ημέρα κατά της Παιδικής Εργασίας καθιερώθηκε από τη Διεθνή Οργάνωση Εργασίας, αφιερωμένη σε όλα τα παιδιά του κόσμου, με στόχο την καταπολέμηση της παιδικής εργασίας και πιο συγκεκριμένα τον περιορισμό της παράνομης διακίνησης παιδιών.

viky 10Της: Βίκυς Μιχαλονάκου

Οι διάφοροι διεθνείς οργανισμοί, όχι μόνο δεν πήραν τα κατάλληλα θεσμικά μέτρα πάταξης και κατάργησης της εκμετάλλευσης της παιδικής εργασίας, αλλά δεν κατόρθωσαν ούτε τον περιορισμό της. Από την άλλη η κοινωνία, ωστόσο, δεν δείχνει την πρέπουσα ευαισθησία στο θέμα και τείνει να εθελοτυφλεί.

Το φαινόμενο της εκμετάλλευσης της παιδικής εργασίας, στις μέρες μας, έχει πάρει εκρηκτικές διαστάσεις.

«Παιδιά ακόμη και πέντε ετών δουλεύουν εξοντωτικά ωράρια, εξορύσσοντας βράχια, χρυσάφι, διαμάντια και πολύτιμα μέταλλα στην Αφρική, στην Ασία και τη Νότια Αμερική, διατρέχοντας μόνιμο κίνδυνο να πεθάνουν λόγω εργατικού ατυχήματος, να τραυματισθούν ή να μετατραπούν σε χρονίως ασθενή».

Εκατομμύρια παιδιά στον κόσμο διακινούνται στα σύγχρονα «σκλαβοπάζαρα» του καπιταλισμού,  θύματα της οικονομικής εκμετάλλευσης,  της βουλιμίας του Κεφαλαίου και της αδηφαγίας των Αγορών, της διαστροφής των ροζ κυκλωμάτων πορνείας και παιδεραστίας, που οδηγεί ακόμη και σε θανάτους παιδιών, είτε από υπερβολική εργασία είτε από σεξουαλική κακοποίηση.

Τα στοιχεία σοκάρουν και οι αριθμοί μιλούν από μόνοι τους:

Πάνω από 246 εκατομμύρια παιδιά (ηλικίας 5 έως 17 ετών) στον κόσμο εργάζονται. Περίπου 171 εκατομμύρια παιδιά εργάζονται σε ορυχεία, λατομεία και άλλους επικίνδυνους χώρους δουλειάς ή με επικίνδυνα υλικά.

Υπολογίζεται ότι κάθε χρόνο, περίπου 1,2 εκατομμύρια παιδιά πέφτουν θύματα εκμετάλλευσης ενός καλά οργανωμένου δικτύου, που έχει στήσει μια γέφυρα μεταφοράς παιδιών από τις αναπτυσσόμενες στις βιομηχανικά αναπτυγμένες χώρες…

Ένα στα έξι παιδιά του πλανήτη εργάζεται σε κάποιο περιβάλλον που βλάπτει την ψυχική και σωματική του υγεία, όπως χημικά, εντομοκτόνα ή βαρύ μηχανικό εξοπλισμό, αναφέρει έκθεση της UNICEF.

73 εκατομμύρια από τα εργαζόμενα παιδιά είναι ηλικίας κάτω των δέκα ετών και κάθε χρόνο τουλάχιστον 22 χιλιάδες από αυτά σκοτώνονται σε εργατικά ατυχήματα.  Περιλαμβάνονται στα κατ’ εκτίμηση 246 εκατομμύρια εργαζόμενα παιδιά, κάτω των 18 ετών, τα οποία κανονικά θα έπρεπε να μορφώνονται στις σχολικές αίθουσες, αποκτώντας εφόδια για μια καλύτερη ζωή.

Στην Ελλάδα, περί τα 50.000 ανήλικα παιδιά δουλεύουν σε μαγαζιά, βιοτεχνίες, εργοστάσια, αγροτικές εργασίες, ενώ κάθε χρόνο 10.000 παιδιά εγκαταλείπουν την υποχρεωτική εκπαίδευση και χάνουν το δικαίωμά τους σ’ ένα μέλλον ίσων ευκαιριών.

Στις μέρες μας, σε μια εποχή ακραίων καπιταλιστικών μηχανισμών το φαινόμενο της εκμετάλλευσης της παιδικής εργασίας έχει πάρει εκρηκτικές διαστάσεις, η κοινωνία, ωστόσο, δεν δείχνει την πρέπουσα ευαισθησία στο θέμα και τείνει να εθελοτυφλεί.

Η ευαισθητοποίηση της κοινής γνώμης και η υπεύθυνη ενημέρωση είναι ένα βήμα προς τη συνειδητοποίηση του μεγέθους του κοινωνικού αυτού ζητήματος, επειδή ελλοχεύει ο κίνδυνος της αδιαφορίας μπροστά σε ένα φαινόμενο που επηρεάζει την ανθρωπιά και την αξιοπρέπειά μας, κρίνεται επιβεβλημένη η ενασχόληση με αυτό το θέμα.

Σήμερα, η συνεχιζόμενη παγκοσμίως καπιταλιστική κρίση, οδηγεί στην περιθωριοποίηση ορισμένων κοινωνικών τάξεων και οξύνει την ανισότητα, με τη δημιουργία νέων κινδύνων για την ασφάλεια  και υπονόμευση των ανθρωπίνων σχέσεων, όπου η αλληλεγγύη, η κοινωνική συνοχή, το κράτος πρόνοιας, αξίες, πρότυπα, ήθη και ανθρώπινοι δεσμοί συνθλίβονται και θυσιάζονται στο βωμό της νεοφιλελεύθερης Παγκοσμιοποίησης, της σφιχτής μονεταριστικής πολιτικής των αγορών  και του διεθνούς χρηματοοικονομικού κεφαλαίου.

Και, εγείρονται ερωτηματικά: υπάρχει ελπίδα για το είδος εκείνο του πολιτισμού που η Ευρώπη ανέπτυξε και μεταλαμπάδευσε σε ολόκληρο τον κόσμο;

Οι διάφοροι διεθνείς οργανισμοί, όχι μόνο δεν πήραν τα κατάλληλα  θεσμικά μέτρα πάταξης και κατάργησης της εκμετάλλευσης της παιδικής εργασίας, αλλά δεν κατόρθωσαν ούτε τον περιορισμό της. Από την άλλη η κοινωνία, ωστόσο, δεν δείχνει την πρέπουσα ευαισθησία στο θέμα και τείνει να εθελοτυφλεί.

Κατά συνέπεια τι άλλαξε σήμερα στην πολιτική προστασίας της παιδικής εργασίας από την εποχή της απελπιστικής αθλιότητας και εκμετάλλευσης των παιδιών κατά τον 19ο αιώνα της Αγγλικής Βιομηχανικής Επανάστασης;

Ήταν τα ίδια αυτά παιδιά που πλήρωσαν το βαρύ τίμημα της ανέλιξης του βιομηχανικού καπιταλισμού στην Αγγλία και κατόπιν σε ολόκληρη την Βορειοδυτική Ήπειρο, που δεν ήταν άλλος από τη συσσώρευση κεφαλαίου στα χέρια της πλουτοκρατίας, που είχε ισοσταθμίσει την εκμετάλλευση της εργατικής δύναμης με το κέρδος.

Ήταν τα ίδια αυτά παιδιά που διακινούνταν στα καπιταλιστικά σκλαβοπάζαρα του Λονδίνου από εμπόρους αλλά και από την εκκλησία ως «ορφανά –μαθητευόμενοι» που προωθούνταν στις αναπτυσσόμενες βιομηχανικές ζώνες: στα ορυχεία, μεταλλουργεία, υφαντουργία.

Οι γυναίκες και τα παιδιά, εισέρχονταν  στην παραγωγική διαδικασία ως νέες εργατικές δυνάμεις, ως οι πιο απαξιωμένες κοινωνικά μέσα στο πατριαρχικό πλέγμα, και  ήταν πιο πρόσφορες στην υπερεκμετάλλευση, ως  φθηνότερο και πιο υπάκουο εργατικό δυναμικό.

Μικρά παιδιά ακόμα και 5 και 4 χρονών  εξαναγκάζονταν να δουλεύουν στα εργοστάσια στα «μετριασμένα κάτεργα» (κατά τον Φουριέ),  κάτω από άθλιες συνθήκες, με άθλια διατροφή, μέρα και νύχτα, με εξαντλητικά ωράρια, μέχρι και 16 ώρες ημερησίως.

Μέσα απ’ αυτή την εισροή του νέου εργατικού δυναμικού, το Κεφάλαιο πλάταινε  το εκμεταλλεύσιμο υλικό, αποδιάρθρωνε τον οικογενειακό ιστό και μετέτρεπε  τον πατέρα-«αφέντη»  της οικογένειας σε ένα κοινό δουλέμπορο που πουλούσε τη γυναίκα του και τα παιδιά του στα σκλαβοπάζαρα του καπιταλισμού.

« Οι εξαθλιωμένες μητέρες οδηγούνταν στην ηθική και φυσική εξαχρείωση, αδιαφορώντας ακόμα και για τα βρέφη τους, κακοποιούν και εγκαταλείπουν τα παιδιά τους, τα χορηγούν ναρκωτικά ή τ’ αφήνουν πεινασμένα, μένοντας ασυγκίνητες ακόμα και μπροστά στο θάνατο τους. Το «ηθικό αυτό σακάτεμα», παρατηρεί ο Μαρξ, «οδηγεί τις μητέρες στην καλυμμένη παιδοκτονία».